Mash ups

Hier heb ik wel een tijdje rondgedwaald, op zoek naar bekende plekken. Vakanties, woonplaats van mezelf en bekenden.
Wat me het meeste deed was de Scotland places en Poetryatlas. De eerste om lekker sentimenteel nog weer eens naar plaatjes van Rannoch Moor te kijken, waar we gewandeld hebben in een ongelovelijk ongerepte natuur, zo leeg, zo ruig, zo stil.  Het prachtige Glen Lyon, plaatsjes als Aberfeldy, Blairgowrie, ik krijg gewoon heimwee. Deze gaan we weer uitgebreid bezoeken ter voorbereiding van onze volgende reis naar Schotland.
En dan, eigenlijk logisch na deze, de poetry atlas, ook verschrikkelijk Engels natuurlijk, maar ja, daar ligt wel mijn voorkeur. De eerste keer dat ik hem bekeek, kon ik niet bij de gedichten zelf komen en vermoedde ik dat het alleen om verwijzingen ging en je verder in bibliotheken moest zoeken op basis van de literatuuropgaven.
Maar gelukkig, nu kon ik alles vinden, alle gedichten van Wordsworth b.v. en een mooie over de Slag bij Glen Coe, Rannoch Moor, van T.S Eliot.
Daar hebben we wat aan. Het blijven toevalstreffers, dit soort website-combinaties, je kunt nooit verwachten dat mensen universeel dit soort dingen oppakken, je moet toch een soort halve gare zijn om zoiets te maken.
Maar goed dat die er altijd wel zijn.

Ludi

Intelligente mobiels

Zelf heb ik nog steeds een Nokia van zeven jaar geleden, die nog steeds precies doet wat ik wil, n.l. bellen of sms-en als het nodig is en dat is niet zo vaak. Nog het meest als ik op reis ga en mensen op de plaats van bestemming wil melden dat ik er aan kom. Of thuis bellen als de trein vertraging heeft; afspraken maak ik van te voren, er wordt alleen gebeld in geval van nood en afwijkingen.
Thuis heb ik mijn note-book waarmee ik mij uitstekend red. Het enige dat ik misschien wel eens wil is een apparaat, iets kleiner dan de notebook en iets groter dan de Nokia, waarmee ik echt alles kan, wat ik nodig heb dan. Internetten, dwz googelen, e-mailen, sms en of iets dat daarvoor in de plaats kan, fotootje nemen, reisje opzoeken en misschien wel een e-bookje lezen.
Het begint er aan te komen geloof ik, maar ik wacht toch nog even, ik ben zo'n very, very late adapter, ook gezien de platte portemonnee.
Dus, eventjes smartphone lenen van een collega. Ja, dat dacht je, de collega's die ik spreek doen ongeveer allemaal hetzelfde als ik tot mijn grote verbazing.
Maar zonder dat ik hem zelf uittest, zie ik heus wel wat al die smartphone bezitters er mee doen. Lijkt me reuze handig, als je het nodig hebt.
Grappig, laatst had ik een klant met een smartphone, die me op het scherm een titelsbeschrijving uit de catalogus liet zien en 'waar het dan stond?' Az-indi 947 een boek over Ghandi. Oeps, dacht ik, die siso hanteren we niet meer, dus laat ik maar vragen of ze me de hele titelbeschrijving kan laten zien en de bezitsgegevens. Nou, nee, dat kon niet, want het was een fotootje dat ze van het catalogusscherm had gemaakt. Ik dacht nog, wat handig, ze had toch gewoon de catalogus op internet kunnen oproepen en dan wèl de titelbeschrijvingover het scherm kunnen laten scrollen?
Dat was dus een dame die nog de handigheid van een catalogusapp op je smartphone moest doorkrijgen.
Ik heb ook echt al veel toekomstbeelden gehoord en gezien: buiten de bieb je titel opzoeken en meteen de plaatsing erbij en of het uitgeleend is en of je dan wel zo nodig naar binnen moet.
Zoiets.
Of Alice de Jong gelijk heeft met de achteruitgang van het hanteren van papieren boeken?
Ongetwijfeld, maar waarschijnlijker lijkt mij dat het allemaal blijft bestaan, net zoals de vinylplaten weer teruggekomen zijn en allerlei andere 'verouderde' zaken gewoon uit nostalgie en voor de broodnodige uitgebreide 'beleving' in stand blijven.

Ludi

Wat een gedoe met Gooreader

Ik wordt hier geloof ik te oud voor. Steeds opnieuw moet ik het wiel uitvinden en me rot zoeken naar waar alles staat en hoe ik iets moet doen. Er moet constant iets ingevuld worden (je doopceel lichten heet dat, natuurlijk wel voor de veiligheid, maar ook met het gevoel dat ik steeds weer iets moet prijsgeven, heel dubbel). Nu hebben ze de blogspotpagina ook nog veranderd, en ik maar zoeken naar waar ik nu een nieuw berichtje kan maken en ja hoor, net als met de nieuwe 'outlook' van g-mail, staat nu alles achter icoontjes die je maar moet begrijpen. Natuurlijk, dat is het: jongeren zijn veel visueler ingesteld dan zo'n ouwe taart als ik.Maar goed, heb wat (Engelse) boekjes in mijn bibliotheek gezet, vervolgens het spoor weer geheel bijster geraakt. laat maar, denk ik dan. Strakjes hebben we bicat wise en voor zover nodig, maak ik daar nog een bibliotheekje of wat lijstjes in. Welke klanten gaan dit gebruiken en hoe vaak en hebben ze mij daar dan bij nodig?
Maar verder: hoe meer er leesbaar op internet staat, hoe beter, mits er niet gesjoemeld wordt met de rechten (zie ding over copyright). Het blijft moeilijk en vaak moeten we klanten uitleggen waarom er nog steeds geen uitgebreide download bibliotheek is voor e-books. Het komt, het komt en we wachten met smart op de Nationale catalogus met alles erop en eraan (met de nodige slagen om de arm nog steeds) en een uitgebreider aanbod dan alleen de grote schatten van de Nederlandse literatuur die rechtenvrij zijn, waarbij ook goed duidelijk is dat de boeken geleend kunnen worden en weer ingeleverd enz.
Ik hoop het allemaal nog voor mijn pensioen mee te maken.

Ludi

Crowdsourcing en -funding

Heel slim en efficient vorral als je geld en/of steun nodig hebt, je moet je project wel heel duidelijk maken uiteraard en ervan overtuigd zijn dat je anderen kunt overtuigen, zou mij niet snel lukken.
Er wordt gesuggereed dat we het inlichtingenwerk zouden kunnen doen op de manier van Durftevragen. Maar als ik de pagina bekijk, wil mij dat nog niet zo duidelijk worden, ik zie geen voorbeelden van hoe je vragen van klanten zou kunnen beantwoorden met medewerrking van andere klanten. Wat dat betreft zit ik denk ik teveel in het voorbeeld van IBI, nog steeds een heel goed programma, dat makkelijk te hanteren valt en waar klanten ook op kunnen reageren. Net zoals in Wikipedia, moet er toch een soort wetenschappelijke achtergrond zijn om vragen goed en onderbouwd te kunnen beantwoorden en hoe kom je daar nu achter?
Er zit wel heel verschrikkelijk veel informatie in dit Ding, ik zie bijna door de bomen het bos niet meer. Ten Pages kende ik al vanaf het begin, daarvoor (en nog steeds) is er Lulu.com, maar dat wordt centraal geredigeerd en niet door mede-lezers en moet je gewoon zelf betalen.
Acties als het samen schoonhouden van de omgeving vind ik op deze manier erg goed en helaas maar al te nodig, misschien iets om voor te stellen in en rond mijn dorp, dat steeds vervuilder raakt met blikjes, flesjes, snoeppapier en noem maar op. Ik zou een oproep kunnen doen via onze dorpswebsite......en dan maar twitteren over wat er waar ligt. Ik ben meer de persoon die een plastic tas meeneemt en tijdens het hond uitlaten zelf de rotzooi oppakt.
In de bibliotheek? Goh ik weet het niet, er moet al zo veel, misschien maar eens 'in het team' gooien om met zijn allen over na te denken.

Groet,
Ludi

copyright

De blog van Gert Jan spreekt boekdelen, een heel duidelijk voorbeeld van wat voor schade een 'auteur' kan lijden als iedereen maar zijn gang kan gaan. Wat mij betreft wordt er veel te weinig bij stil gestaan, ook naar klanten toe. De standpunten van huidige voorvechters van onze collega's, de acta-mensen, en de voorvechters van Creative Commons; ik vind het teveel doorgetrokken naar de kant van "men houdt zich er toch niet aan, dus moeten we maar wat soepeler worden". Wat dat betreft vind ik de diavoorstelling van Arnoud Engelfried teveel 'mixed messages' geven, erg onduidelijk, aan de ene kant wel vrij, aan de andere kant niet. Een zin als: '"auteurs" (schrijvers, muzikanten, filmmakers enz.) wier creativiteit een zekere mate van financiële compensatie verdient" geven mij toch twijfels over hun erkenning van de rechtvaardigheid van de auteurswet en het recht van auteurs (en andere kunstenaars) om hun brood te verdienen met hun producten.
Mijn idee, en ik realiseer me dat ik er wat apart in sta, is dat de auteurswet voldoet, ook in de uitzonderingen die ermee gemaakt kunnen worden. Als ik niet wil dat iedereen maar klakkeloos iets overneemt, moet ik dat ook zelf in de gaten houden en als het mis gaat stappen ondernemen. Iedereen kan een website maken waarbij men zich moet aanmelden, doe dat als je het nodig vindt. De auteurswet is voor iedereen net als de grondwet.
Maak duidelijk op je website dat jouw teksten en foto's onder het copyright vallen, zoals dat in ieder boek gebeurt, dan is iedereen al gewaarschuwd, daar heb je geen creative commons voor nodig. Kom je jezelf tegen waar je dat niet wilt, reageer, onderneem stappen, je hebt recht op de privacy en je bent je eigen 'auteur', je bent je eigen 'onvervreemdbare eigendom'.
Lees op http://www.essentials-media.nl/14120 het standpunt van Jeroen de Boer en Edwin Mijnsbergen.

Ludi

Privacy

Ik heb het filmpje Privacy matters twee keer helemaal gezien en ik vind hem geweldig, zo mooi gemaakt en helder van informatie, schitterend. Als je je realiseert wat er allemaal met je informatie gebeurt, kijk je wel tien keer uit met wat je op het net gooit. Daarom verbaast het mij des te meer wat je allemaal aan google prijs moet geven om een google-account voor deze cursus te krijgen....Waarom moet ik in vredesnaam mijn eigen mobiele nummer en mijn prive-emailadres opgeven, terwijl ik dit voor mijn werk doe en alleen maar via mijn werk benaderd wens te worden? En google garandeert me er zorgvuldig mee om te gaan? Ja, dat kan iedereen wel roepen. Tegenstrijdig allemaal en waarschijnlijk moet je er niet te zwaar aan tillen, zoals er in de film gezegd wordt "ik doe niets fout, dus wat kan me gebeuren?" vergeet het maar; één keer bekijk je eens een soort verkoopsite en vervolgens krijg je van allerlei andere webshops en firma's troep toegestuurd, die je niet nodig hebt en ook niet wilt. Ik heb de laatste weken al die zooi in de ongewenste e-mailbak gegooid en zie... het helpt ik krijg nu alleen nog wat ik op mijn werk nodig heb. Maar ik blijf achterdochtig naar welke gegevens er over mij over het net rondwaren, die ik niet zomaar via google kan vinden en die aan elkaar gekoppeld kunnen worden, om ik weet niet wat mee te doen. Je moet er maar niet te veel bij stil staan, maar wel voorzichtig zijn.

Hoe mediawijs

Niet zo heel erg, hoewel ik mij wel heel bewust ben van de impact van alle nieuwe media, vooral de social media. Ik doe er dus ook niet heel veel mee, zie er voor mijzelf weinig nut in. Als je er eenmaal aan begint zijn er zo verschrikkelijk veel zaken waar ik op zou willen reageren, dat het eind zoek is en ik de hele dag achter mijn laptopje zou zitten. En er zijn zoveel meer dingen te doen zonder digitale media. Dat je er als bibliotheek iets mee moet, lijkt me duidelijk, doen we ook al, maar je moet ook heel zorgvuldig zijn in de keuzes die je maakt om b.v. met je klanten te communiceren. Welk medium je ook gebruikt je sluit altijd een bepaalde groep uit, dus moet je heel goed nadenken over hoe en met welk medium je je boodschap brengt.
En klanten blijven helpen hun weg te vinden, ook al moeten ze nog helemaal van voren af aan beginnen. En dat zie ik nog steeds als belangrijkste taak voor ons op dit gebied. Vergeet niet dat de vooroplopers (early adaptors) ons niet nodig hebben om de weg te vinden, voor hun moeten we alleen maar zorgen dat de technische mogelijkheden aanwezig zijn.

Ludi